تمایل به بچه دار شدن

اصطلاح «میل به فرزند» آرزوی داشتن فرزند یا تشکیل خانواده را توصیف می‌کند. این آرزو می‌تواند جنبه‌های پزشکی، روانی و اجتماعی را در بر بگیرد.

اگر با وجود رابطه جنسی منظم و بدون پیشگیری در طول ۱۲ ماه (۶ ماه برای زنان بالای ۳۵ سال) بارداری رخ ندهد، این به عنوان تمایل برآورده نشده برای بچه‌دار شدن شناخته می‌شود.

به عنوان مراحل اولیه، مشاوره با متخصص زنان یا متخصص اورولوژی/آندرولوژی، و همچنین نظارت بر چرخه قاعدگی، بررسی سطح هورمون و تجزیه و تحلیل اسپرم می‌تواند مفید باشد. بسته به علت، گزینه‌های درمانی بیشتر ممکن است شامل هورمون درمانی، تلقیح مصنوعی، IVF یا ICSI باشد. مشاوره روانی-اجتماعی، به عنوان مثال از طریق پرو فامیلیا، مراکز مشاوره یا درمانگران، توصیه می‌شود.

بله، زیرا بسیاری از زوج‌ها آرزوی برآورده نشده برای بچه‌دار شدن را استرس‌زا می‌دانند. حمایت روانی، به عنوان مثال از طریق کلینیک‌های باروری یا درمانگران متخصص، می‌تواند به آنها در مقابله با فشار عاطفی کمک کند.

علاوه بر مطب‌های زنان (مشاوره اولیه، تشخیص چرخه) و مراکز باروری (درمان، تشخیص)، مراکز مشاوره تخصصی و درمانگران، و همچنین گروه‌های خودیاری و جوامع آنلاین، بحث، پشتیبانی و تبادل نظر ارائه می‌دهند.

در برمن، زوج‌های همجنس و افراد مجرد اکنون فرصت‌های خوبی برای تحقق آرزوی فرزندآوری خود دارند - چه از نظر قانونی و چه با مشاوره، حمایت مالی و کمک پزشکی.

حمایت مالی برای درمان ناباروری از بودجه‌های فدرال و ایالتی در حال حاضر فقط برای زوج‌های متاهل و مجرد دگرجنس‌گرا در دسترس است. زوج‌های زن همجنس از سال ۲۰۲۱ توانسته‌اند برای دریافت بودجه از شهر آزاد هانزایی برمن درخواست دهند.

هزینه‌ها بسته به نوع درمان می‌تواند متفاوت باشد. بیمه درمانی قانونی اغلب تا 50 درصد (حداکثر 3 بار تلاش) هزینه‌های زوج‌ها را پوشش می‌دهد؛ هزینه‌های خدمات خصوصی باید کاملاً از جیب خودشان پرداخت شود. با ارائه دهنده بیمه درمانی خود مشورت کنید!

بیشتر کلینیک‌های باروری، زنان را تا سن ۴۰ یا ۴۲ سالگی درمان می‌کنند. بسیاری از شرکت‌های بیمه درمانی قانونی، فقط درمان‌های تا سن ۴۰ سالگی برای زنان و تا سن ۵۰ سالگی برای مردان را پوشش می‌دهند. از نظر بیولوژیکی، شانس موفقیت از سن ۳۵ سالگی به طور قابل توجهی و از سن ۴۰ سالگی به شدت کاهش می‌یابد.