۷/۷: امروز، برای مجموعه BRISE، با دکتر تورستن ماچا صحبت کردیم. او از همان ابتدا مربی خانواده بوده و در زندگی روزمره خانواده‌های BRISE با آنها ملاقات می‌کند. او به عنوان یک روانشناس، ۲۵ سال است که در زمینه رشد کودک مطالعه می‌کند.
دکتر ماچا، شما یک روانشناس هستید. چطور به این حرفه روی آوردید؟
«در مدرسه، تمرکز زیادی روی علوم داشتم و دوره‌های پیشرفته ریاضی و فیزیک را گذراندم. به همین دلیل به رشته‌های فنی خیلی علاقه‌مند بودم. از دانشگاه‌ها و پردیس‌هایی که مهندسی مکانیک، مهندسی برق و سایر برنامه‌ها را ارائه می‌دادند، بازدید کردم و خیلی زود متوجه شدم: نمی‌خواهم چندین سال را آنجا بگذرانم.».
سپس به خدمات مشاوره دانشجویی رفتم و به لطف یک لیست انتظار طولانی، توانستم خیلی سریع تحصیلات روانشناسی خود را در دانشگاه برمن شروع کنم. کار با خانواده‌هایی که فرزندان خردسال داشتند در واقع اولین هدف من نبود - اگرچه در آن زمان، به عنوان سرپرست یک خانواده تک سرپرست، علاقه ذاتی به رشد کودک داشتم
چه مدت است که به عنوان روانشناس کار می‌کنید؟
«من از سال ۱۹۹۷، یعنی حدود ۲۵ سال است که در رشته روانشناسی در دانشگاه برمن مشغول به کار هستم. همیشه به تمرکزم وفادار مانده‌ام. نکته خوب این است که هرگز خسته‌کننده نمی‌شود. در تحقیق، همیشه وظایف جدید، پروژه‌های جدید و همیشه چیزهای بیشتری برای فهمیدن وجود دارد. من با سوالاتی مانند «منابع خانواده چیست؟» سر و کار دارم و همچنین در مورد مشکلات رشدی، عوامل شرطی‌سازی و مجموعه‌های خطر تحقیق کرده‌ام - اینها فقط چند نمونه هستند.»
چه زمانی به عنوان همراه خانواده در BRISE مشغول به کار شدید؟
«از سال ۲۰۱۶، من به عنوان دستیار تحقیق برای مطالعه بلندمدت BRISE کار کرده‌ام. بنابراین از همان ابتدا مربی خانواده بوده‌ام. بزرگترین کودکانی که در این زمینه راهنمایی کرده‌ام، اکنون چهار ساله هستند - و من به همان اندازه مربی خانواده بوده‌ام.».
برای ما مهم است که کودکان و خانواده‌هایشان هر بار که با آنها تعامل دارند، با غریبه‌ای در تماس نباشند. با این حال، حمایت علمی از BRISE به این معنی نیست که ما کمک‌های مشخصی به خانواده‌ها ارائه می‌دهیم. این برنامه‌ها برای همین هستند و شبکه خانواده برمن اطلاعاتی در مورد آنها ارائه می‌دهد
چند وقت یکبار با خانواده‌ها در تماس هستید و در این مدت چه کارهایی انجام می‌دهید؟
«در حالت ایده‌آل، من ابتدا کمی قبل از تولد کودک با خانواده تماس می‌گیرم. قرار بعدی زمانی است که کودک سه ماهه است. سپس قرارهای بعدی زمانی که کودک هفت ماهه است و در اولین سالگرد تولدش. در مجموع، چهار قرار ملاقات در سال اول وجود دارد و همه آنها بازدید از خانه هستند. البته از زمان شروع همه‌گیری، این کار اغلب غیرممکن بوده است. سپس از طریق تلفن یا تماس ویدیویی با خانواده‌ها صحبت می‌کنیم. قرار ملاقات در هفت ماهگی با دعوت به آزمایشگاه تحقیقاتی BRISE همراه است.».
من مرتباً به خانواده‌ها سر می‌زنم و از آنها سوالات مختلفی می‌پرسم، مثلاً اینکه روال روزانه‌شان با کودک در حال حاضر چگونه است - این بخش علمی است. ما برای این کار از پرسشنامه استفاده می‌کنیم. اما مشاهدات مستقیم نیز انجام می‌شود. به عنوان مثال، در برخی از بازدیدهای خانگی، از خانواده‌ها می‌خواهم که یک موقعیت بازی ترتیب دهند تا بتوانیم درک دقیقی از نحوه تعامل معمول والدین و کودک هنگام بازی با هم داشته باشیم.
در طول بازدید از آزمایشگاه تحقیقاتی BRISE، ما توانایی‌های مختلف کودکان را بررسی می‌کنیم. ما منابع فنی بسیار خوبی مانند اتاق EEG* داریم. برای EEG یا الکتروانسفالوگرافی، کودک کلاهی مجهز به حسگرهای کوچک زیادی را می‌پوشد. این حسگرها فعالیت الکتریکی طبیعی روی سطح سر را اندازه‌گیری می‌کنند - از این طریق می‌توانیم فعالیت مغز کودک را استنباط کنیم. به عنوان مثال، این به ما امکان می‌دهد تا تعیین کنیم چه چیزی حتی علاقه نوزادان را برمی‌انگیزد.
یک مثال:
وقتی والدین با فرزندشان به یک کتاب مصور نگاه می‌کنند و برای او کتاب می‌خوانند، ما از موقعیت فیلم می‌گیریم. ما از یک دوربین مخصوص استفاده می‌کنیم که حرکات چشم کودک را به طور دقیق ثبت می‌کند. اگر مادر سپس از فرزندش بپرسد که «ماشین» روی مانیتور کجاست، می‌توان به طور دقیق مشخص کرد که آیا کودک واقعاً به ماشین نگاه می‌کند یا به شیء دیگری.
این به ما امکان می‌دهد تا رشد زبان را از سنین بسیار پایین پیگیری کنیم. اینکه کودکان و والدین دقیقاً هنگام تماس با ما چه می‌کنند، به سن کودک بستگی دارد. ما از موقعیت‌ها و روش‌های بسیار متنوعی برای مشاهده و درک فرآیندهای رشد استفاده می‌کنیم
پس از ده سال بررسی پروژه تحقیقاتی BRISE، یافته مورد علاقه شما کدام خواهد بود؟
«من به مدت ۲۵ سال در زمینه رشد کودک کار کرده‌ام. اغلب تنها پس از شناسایی یک مشکل با خانواده‌ها تماس می‌گرفتم. هدف BRISE، به عنوان یک طرح ابتکاری در شهر برمن، پیشگیری از چنین مشکلاتی تا حد امکان به طور مؤثر است. فرصت همراهی این طرح با یک مطالعه علمی طولانی مدت به ما این امکان را می‌دهد که در یک شبکه تحقیقاتی، بررسی کنیم که چگونه می‌توان مشکلات رشدی را در اسرع وقت شناسایی کرد.».
و در واقع، پس از ده سال می‌توانیم استرس‌ها و عوامل خطر برای رشد کودک را بهتر درک کنیم - و بنابراین امیدواریم که بتوانیم از آنها بهتر جلوگیری کنیم
به نظر شما، ویژگی خوب والدین چیست؟
«والدین نباید احساس کنند که باید همه کارها را به تنهایی انجام دهند، همه چیز را بدانند یا بتوانند همه کارها را انجام دهند. علاوه بر شبکه‌های اجتماعی خودشان، منابع بسیار خوبی برای کودکان در هر سنی و والدینشان وجود دارد که می‌توان آنها را مثلاً در وب‌سایت شبکه خانوادگی پیدا کرد. درخواست حمایت به نفع کودکان نیز هست، حتی اگر در ابتدا تمرکز روی والدین باشد. زیرا وقتی والدین حالشان خوب است، طبیعتاً مراقبت خوب از فرزندانشان برایشان آسان‌تر است.»
دکتر تورستن ماچا، مددکار حمایت از خانواده در BRISE در جنوب برمن است. این روانشناس بالینی متخصص در روانشناسی کودک و نوجوان، دستیار پژوهشی در دانشگاه برمن است و از سال ۲۰۱۷ روی پروژه BRISE کار می‌کند.
