لئونی ۱۲ سال دارد. با اینکه خیلی کوچک است، با کوهی از احساسات شدید روبروست. مادربزرگش یک سال پیش فوت کرد. لئونی هنوز هم اغلب احساس غم و اندوه زیادی می‌کند. اما این را به هیچ‌کس در خانواده‌اش نمی‌گوید.
در عوض، او سعی می‌کند قوی باشد، نگران اینکه بار بیشتری بر دوش خانواده‌اش بگذارد. اما غم و اندوه راه خود را پیدا می‌کند: درد معده، بی‌خوابی، خشم. بئاته آلفلد-گرگس، بنیانگذار تراورلند ، گزارش می‌دهد که لئونی یک مورد منحصر به فرد نیست
تأثیر منفی همه‌گیری بر روند سوگواری
بسیاری از کودکان و نوجوانان، مانند لئونی، مادربزرگ خود را از دست داده‌اند؛ برخی دیگر مادر، پدر یا خواهر و برادر خود را. همه آنها به فضایی برای ابراز و پردازش غم و اندوه خود نیاز دارند - فضایی که زندگی روزمره اغلب آن را فراهم نمی‌کند.
حتی در شرایط «عادی»، فقدان عزیزان بسیار ناراحت‌کننده است. اما اکنون، عوارض جانبی همه‌گیری کرونا، بار سنگینی را که افراد آسیب‌دیده با آن مواجه هستند، تشدید می‌کند.
حدود یک سال است که مشاهده کرده‌ایم کودکانی که در گروه‌های سوگواری ما هستند، سنگینی و اضطراب بیشتری را تحمل می‌کنند. این موضوع اصلاً تعجب‌آور نیست: مرگ یکی از نزدیکانشان باعث شده است که حس اعتماد اولیه خود را از دست بدهند و این بیماری همه‌گیر، ناامنی و احساس از دست دادن کنترل را در آنها تشدید کرده است.
تغییر چشمگیر در شرایط زندگی، کل دنیای کودک را دچار آشفتگی می‌کند. عواقب آن شامل بارهای عاطفی، اجتماعی و اغلب اقتصادی نیز می‌شود.
این بار اضافی چه تأثیری بر نوجوانان داغدار دارد؟
نوجوانان تمایل بیشتری به گوشه‌گیری نشان می‌دهند. آن‌هایی که پیش از همه‌گیری تحت استرس‌های متعدد بودند و منابع کمتری داشتند، اکنون حتی بیشتر عقب مانده‌اند، همانطور که مطالعه COPSY (کرونا و روان)، مرکز پزشکی دانشگاه هامبورگ-اپندورف (2021) نشان می‌دهد.
بسیاری حتی کمتر از قبل به اشتراک می‌گذارند. استراتژی «خونسرد» ماندن به این منظور است که آنها را از غرق شدن در احساسات شدید محافظت کند. اغلب، اعضای خانواده حتی متوجه این موضوع نمی‌شوند. آنها خودشان تحت فشار زیادی هستند و با وظیفه بسیار دشوار متعادل کردن غم و اندوه خود، مراقبت از خانواده‌هایشان و در ماه‌های اخیر، اغلب آموزش در خانه و کار از خانه نیز روبرو هستند.
پشتیبانی از راه دور
در ماه‌های اخیر، ما با والدین زیادی صحبت کرده‌ایم که پس از مرگ شریک زندگی‌شان، به تنهایی با چالش‌های متعددی روبرو هستند و دائماً به مرزهای توانایی‌هایشان فشار می‌آورند. آنها خودشان سوگوارند، اما فشارهای عظیم زندگی روزمره، وقت کمی برای این کار برایشان باقی می‌گذارد.
وقتی در بهار ۲۰۲۰ به دلیل اولین قرنطینه مجبور شدیم فعالیت‌های گروهی خود را موقتاً متوقف کنیم، تیم ما مدت‌ها به این فکر کرد که چگونه می‌توانیم در کنار خدمات مشاوره تلفنی، همچنان در کنار خانواده‌های آسیب‌دیده باشیم. نتیجه، یک مجموعه ویدیوی کوتاه برای استفاده در منزل بود.
اعضای تیم ما با هشتگ #wirsindda (ما آنجا هستیم)، در قالب فیلم‌های کوتاه به کودکان، جوانان و خانواده‌هایشان راه‌هایی برای کنار آمدن با احساسات فروخورده مانند خشم یا ترس نشان می‌دهند. این فیلم‌ها شامل تمرین‌هایی هستند که نه تنها از فرآیند سوگواری پشتیبانی می‌کنند، بلکه همه جوانانی را که با چالش‌ها روبرو هستند، توانمند می‌سازند. ما کاملاً متعهد به ادامه این مجموعه هستیم.
تمام تمرین‌های قبلی به صورت لیست پخش در اینجا موجود است.
هر کسی در غم و اندوه خودش متخصص است
اتفاقاً لئونی راه خودش را از میان غم و اندوه پیدا کرده است. او چند ماه است که برای مشاوره فردی به تراورلند می‌آید. در اینجا، به همراه یکی از مربیان ما، او توانسته است بفهمد که غمش اغلب با خشم سرکوب می‌شود و سپس تنها یک تکه کوچک و شکننده در قلبش باقی می‌ماند.
او کشف کرد که این غم می‌تواند به عشق و مراقبت نیاز داشته باشد. به عنوان یادگاری، یک قلب شیشه‌ای با خود برد و می‌خواهد در هفته‌های آینده راه‌هایی را امتحان کند تا به غم و اندوهش فضای بیشتر و عشق بیشتری بدهد.
داستان لئونی نشان می‌دهد که چقدر مهم است که به هر فرد در فرآیند سوگواری فرصت داده شود و او بتواند به روش خودش با فقدان کنار بیاید. انگیزه ما در تراورلند، ارائه این فرصت به همه کودکان و نوجوانان سوگوار است.
اثری از میریام متری و سیلک بوس از تراورلند - مرکز کودکان و نوجوانان داغدار، ای. وی.